Gisteren (1 december 2017) heeft De Pion voor de KNSB beker met 2½ - 1½ gewonnen van Rokado uit Nieuw Beijerland. Het was allemaal te doen in de Black Horse. Tot man van de match werd Ivo Kok (zwart) uitgeroepen die het team op sleeptouw nam met een mooie partij en overwinning op Ben Boog. Alik Tikranian (wit) investeerde in zijn partij tegen TL Hans van der Linden veel tijd in het middenspel. Lang bleef het (in ieder geval voor mij) onduidelijk. Geïnspireerd door Ivo maakte Alik het in tijdnood gedecideerd af. Tussenstand: 2 - 0.

Pim Eerens (wit) stond een groot deel van de partij tegen Rex van Dijken niet veel maar wel duidelijk beter. Pim nam het initiatief en overspeelde zijn hand. Van Dijken die slechts toekwam aan verdedigen profiteerde daarvan. Tussenstand: 2 - 1. Als laatste is dan Stefan Colijn (zwart) nog in de slag met Han Westenberg die tot ieders verbazing remise aanbood. Na een korte overpeinzing nam Stefan dat aanbod aan. Eindstand: De Pion – Rokado: 2½ - 1½. Bekijk HIER de individueleuitslagen.

Een speciaal woord van dank aan Frans Peeters die als arbiter de wedstrijdleiding (on)zichtbaar voor zijn rekening nam. Chapeau!

Deze ronde was het even puzzelen om een compleet team te krijgen. Eerst volledig, toen weer niet, daarna weer wel, even niet en uiteindelijk toch 8 man. Evenals de pion 3 mochten we naar Tilburg, alleen wel op een andere locatie. Hartje centrum, dus wij hadden wel een parkeertarief van 2 euro per uur, maar goed we kunnen er in Roosendaal ook flink wat van.
De garage op zich was al een belevenis op zich. Beetje smalle paden en we moesten nog even zoeken naar een plekje. Contact met de andere auto verliep ook wat stroefjes, want bereik was niet optimaal. Met de lift kregen we daarna ook nog flink wat van garage te zien. Gelukkig waren we op tijd bij Cinecitta, een monumetaal gebouw waar al honderd jaar worden arthouse films vertoond. We kwamen echter voor een gesloten deur te staan. Al vlug zagen we andere schakers een nieuwe ingang in gaan.

Over een externe wedstrijd uit kunnen meestal twee spannende verhalen worden verteld. De wedstrijd zelf en de reis er naar toe.
Die reis leek aanvankelijk weinig problemen op te leveren. We hadden de speelocatie van De Drie Torens zo gevonden, ruim op tijd en gratis parkeerplaatsen vlak in de buurt. Al was de parkeerplaats waar Ad zijn auto weg wou zetten wel wat krap. Maar Ad is een ervaren autochauffeur en draait zijn hand daar niet voor om. Wachten op de drukke weg tot alle auto's voorbij zijn (duurde op zich al 5 minuten) insteken, oeps, opnieuw, nu wel goed en dan een stuk of 20 keer een klein eindje naar voor en naar achter totdat de auto perfect in het krappe parkeervak staat. Mooi gedaan, Ad! Alleen kwam Bas ons vervolgens vertellen dat we verkeerd zaten. "Die tent is geen denksportcentrum, maar een coffee-shop!" Voor niks zo keurig ingeparkeerd! "Rij maar achter Henk aan, die weet wel waar het wel is." Dus Ad reed Henk achterop, die vervolgens een klein rondje rijdt en... op precies dezelfde plek weer uitkomt! Tja, we moesten kennelijk toch hier zijn. Die coffee-shop waren de buren. Kon Ad op precies dezelfde plaats weer helemaal opnieuw beginnen met inparkeren... Gelukkig is subtiel manoeuvreren in de kleine ruimte Ad wel toevertrouwd. Hij zou later in zijn schaakpartij daar gewoon mee doorgaan.

Op de onderste twee borden zaten twee piepjonge jochies. Exacte leeftijd onbekend, maar in ieder geval nog basisschool. Zij speelden tegen Jan Rijkse en Mark Mathon en werden kansloos geveegd. Het moet wel gezegd worden dat zij gezien hun leeftijd en hun weinige schaakervaring uitzonderlijk goed zaten te spelen. Maar voor het niveau van de 2e klasse kwamen zij duidelijk te kort. Onbegrijpelijk dat ze opgesteld worden in het 3e team van De Drie Torens, terwijl ze ook nog een 4e team hebben, dat in de 3e klasse speelt. Daar waren ze beter op hun plaats geweest en zouden op de onderste borden zelfs nog aardige partijen hebben gehad. Een grappig moment deed zich overigens voor toen Mark en Jan even weg waren en zij uitgebreid elkaars stelling zaten te analyseren en elkaar tips gaven. Een doodzonde in het schaken, maar bij zulke jonge kinderen doet niemand daar moeilijk over. Er werd louter wat vrolijk over gegniffeld.
Ik speelde tegen een iets oudere jongen (een jaar of 14), de oudere broer van de tegenstander van Mark. Ook ik had geen zware middag. Ik zag al binnen 20 zitten een leuke combinatie die me stukwinst opleverde en een stelling die je fluitend uitspeelt. Tot zover het hoofdstuk "De Pion geeft schaakles aan de jeugd."
Imad Abou Dehn trof een volwassen tegenstander, maar hoefde ook niet echt te zweten. Hij won een stuk en snel daarna ook de partij. Pats: 4-0 voor ons. Nog een halfje en de buit was binnen.
Dat halfje kwam niet van Bas Robben, dat was al enige tijd duidelijk. Bas verloor een stuk en kon de boel niet meer rechtzetten. De rest (Ad, Henk en Peter) stonden op dat moment nog redelijk gelijkwaardig in stellingen die nog alle kanten uit konden. Een 4-4 hoorde nog tot de mogelijkheden, hoorde ik Ads tegenstander nog optimistisch roepen aan de bar. Dat was nog om 3 uur, de 3 overgebleven partijen zouden stuk voor stuk nog meer dan 2 uur duren.
En in die 2 uur werd duidelijk dat de matchpunten wel degelijk naar Roosendaal gingen komen. Peter Huijser kreeg een stelling die verdacht riek naar remise, een eindspel met ongelijke lopers, maar ieder nog wel ook een toren. En remise was genoeg. Maar Peter had zijn zinnen op meer gezet en terecht, zo bleek. Zijn stukken stonden beter, hij won een pion, nog één, brak door met een vrijpion en won de partij. Henk Alberts had een pion, die hij geofferd had, teruggewonnen en meteen stortte de stelling van zijn tegenstander als een kaartenhuis in elkaar. Henk won de kwaliteit en won soeverein.
Ad Bruijns bood moedig weerstand aan de sterkste speler van Drie Torens 3 (Rowan Nap met een rating van 1938), maar redde het net niet. In een lastige partij, die na uiterst voorzichtig spel van beiden maar langzaam op gang was gekomen, wist hij een aanval op zijn koningsstelling af te slaan, maar werd er afgewikkeld naar een eindspel waar Ad weliswaar aanvankelijk een pion meer had, maar zijn pionnenstelling zo slecht was dat hij desondanks eigenlijk al verloren stond. Zijn tegenstander maakte geen fout en buitte dat perfect uit.
Saillant detail: het team van De Drie Torens 3, waar wij nu zo makkelijk van wonnen, versloeg wel D4 2, waar wij van hebben verloren. Alleen hadden ze er toen een paar sterke spelers bij, die nu afwezig waren.
 
Overigens is Henk Alberts volgens Netstand topscorer in klasse 2A, met 5 punten na 3 ronden. Knappe prestatie...

De Drie Torens 3 - De Pion 3  2 - 6
Rowan Nap (1938) - Ad Bruijns (1681) 1 - 0
Peter-Paul van der Schoot (1515) - Imad Abou Dehn (1745) 0 - 1
Hans Thönissen (1672) - Henk Alberts (1662) 0 - 1
Tommie van Moorsel (1646) - Bas Robben (1549) 1 - 0
Mark van der Schoot (1062) - Peter Huijser (1617) 0 - 1
Alex Olree (-) - Kees van Hogeloon (1536) 0 - 1
Donald Bötticher (-) - Jan Rijkse (1539) 0 - 1
Stefan Olree (-) - Mark Mathon (1536) 0 - 1

In Oosterhout heerste lange tijd een sombere stemming. "Jullie hadden toch zo'n mooie beker?", werd er regelmatig gevraagd. "Ja, die hadden we", was dan het antwoord. "Maar daar is De Pion nu mee vandoor." De beker werd gemist. De ereplek, die was gereserveerd voor die prachtige beker stond er kaal en verlaten bij. Wat een treurige aanblik... Een poging om de beker te heroveren strandde een paar weken geleden op een haar na. Maar er was een herkansing..
Alles werd op alles gezet. In de eerste ronde trad D4 2 aan met een wat mindere bezetting tegen De Drie Torens 3 om De Pion zand in de ogen de strooien. Het lukte. Bij De Pion 3 dachten ze dat ze D4 2 wel konden hebben. Makkie, zo te zien. Maar daar vergisten de Pionezen zich lelijk in. Want D4 2 kwam met een sterk achttal naar Roosendaal. Voor veel geld werd uit Enschede zelfs Wouter Jans aangetrokken, die de spelers van De Pion bovendien door en door kent. Oud-speler van De Pion, afkomstig uit de jeugd van Eeuwig Schaak en zijn eerste schaaklessen nog gekregen van Cor Lazeroms. Nou ja, eigenlijk is Wouter Jans verhuisd naar Oosterhout en heeft hij zich zelf aangemeld bij D4, maar goed, daar gaat het niet om. Het is in ieder geval een flinke versterking voor de Oosterhouters en dat bleek ook wel.
Het was spannend op alle borden. Op maar liefst 5 borden had dat een remise tot gevolg. In 4 gevallen omdat geen van de spelers beslissend voordeel wist te krijgen. In één geval omdat een speler dacht geen beslissend voordeel te kunnen krijgen. Patrick Heijnen viel in op het 7e bord, kreeg een lastige partij voor de kiezen, waarbij zijn koning stevig onder vuur kwam te liggen, maar verdedigde zich uitstekend en wikkelde af naar een gelijkwaardig eindspel. Zijn tegenstander wist de oppositie te krijgen, maar kwam er niet door en bood remise aan. Kwam er niet door? De koning had eenvoudig de stelling binnen kunnen wandelen en Patricks pionnen eraf kunnen slaan, maar gelukkig voor Patrick zag hij dat over het hoofd, waardoor Patrick een uitstekende invalbeurt wist te bekronen met een half punt.
Op 3 borden ging het mis voor De Pion. Het verhaal van Henk Alberts tegen Wouter Jans en dat van mij tegen Pieter Sandijck leek wel op elkaar. Beiden wisten we ons aardig stand te houden tegen een sterke tegenstander, maar konden niet voorkomen dat we een pionnetje verloren en dat nekte ons in het eindspel. Twee pionnetjes, dat was feitelijk het verschil tussen D4 2 en De Pion 3. Twee pionnetjes, die ons de beker en de matchpunten kostten.
Op het 3e bord waar het mis ging, ging het niet mis. Ad Bruijns moest de kwaliteit geven om erger te voorkomen en probeerde een middag lang remise te keepen in een in principe verloren stelling. Hij deed dat door de stelling op slot proberen te houden, zijn tegenstander (Frans van Gils) wist de boel toch open te breken en toen leek het eind nabij voor Ad. Maar de partij kende een verrassend slot. Ad drong met dame en toren de stelling binnen en zette zijn tegenstander mat. De match was al verloren, maar Ad had met zijn Houdini-act de eer gered en liep de rest van de dag met een big smile rond. Dat doet Ad sowieso al, maar nu was de smile wat bigger dan anders.
En D4 heeft de beker terug. Die zal een prachtig plekje krijgen in de speelzaal van D4, waar iedereen de beker met uitpuilende ogen kan bewonderen en zich af kan vragen hoe zoiets wondermoois in de wereld is gekomen. Ze hebben in ieder geval beloofd het ding niet, zoals de vorige keer, te dumpen in een vuilnisbak in de bosjes...

De Pion 3 - D4 2  3½ - 4½

Ad Bruijns (1681) - Frans van Gils (1781) 1 - 0
Imad Abou Dehn (1745) - Arie van Heeren (1803) ½ - ½
Henk Alberts (1662) - Wouter Jans (1825) 0 - 1
Bas Robben (1549) - Erik Boom (1733) ½ - ½
Kees van Hogeloon (1536) - Pieter Sandijck (1723) 0 - 1
Mark Mathon (1536) - Jolanda van de Ven (1632) ½ - ½
Patrick Heijnen (1297) - Frans Hulsker (1414) ½ - ½
Jan Rijkse (1539) - Wim Maanders (1453) ½ - ½

Laad meer