Uw razende reporter was opnieuw niet aanwezig bij het grote schaakfestijn, of is schaakmanifestatie een beter woord? De Pion (2) speelde tegen De Zwarte Dame en zoals al voorspeld was, werd het een vurige strijd. De voetsoldaat die het opneemt tegen Dé Zwarte Dame. De voetsoldaat die zijn onvrede uit, ten strijde trekt tegen het onrecht wat hem wordt aangedaan. Een niet-ooggetuigenverslag volgt.

Op zaterdag 24 november 2018 werd de vierde ronde van de KNSB-competitie op het programma. Na afloop van de derde ronde voelde ik persoonlijk niet de behoefte om een verslag te schrijven, de oplettende lezer kan uit het verslag op de website van Zuid-Limburg waarschijnlijk wel opmaken waarom. Dankzij de nederlaag in de derde ronde moesten we de eerste plaats delen met 3 andere teams. In een competitie waarin de teams zo dicht tegen elkaar aanliggen is een wedstrijd tegen de hekkensluiter dan ook geen garantie op succes. Het voelde dan ook als een wedstrijd die spannender was dan de uiteindelijke uitslag doet vermoeden, het ging naar mijn beleving ongeveer als volgt:

Mark lijkt na een redelijk moeizaam van het begin seizoen een beetje op stoom te komen. Hij zette als eerste een punt op het scorebord. In een variant van de Sveshnikov die Mark vrij recent nog op het bord heeft gehad, mocht hij van de respectievelijke  tegenstanders vrij eenvoudig een koningsaanvallen ontwikkelen. Na een dubbel kwaliteitsoffer waarvan de tweede niet eens aangenomen mocht worden, kregen de witte lichte stukken en dame vrije toegang tot de zwarte koning: 1-0

Ook David lijkt de smaak weer te pakken te hebben en zijn energie op een positieve manier kwijt te kunnen in zijn partijen. Met de witte stukken ruilde hij in een Ben-Oni achtige structuur de juiste stukken en wist hij de zwarte pion op c5 buit te maken. Het einde heb ik niet meegekregen, maar het leek een rechtlijnige exercitie: 2-0

Gisteravond na de wedstrijd kwam ik erachter dat ik Ludo voor de derde keer achter de zwarte stukken had geposteerd. Ondanks dat dit niet helemaal de bedoeling was heeft Ludo dit seizoen nog geen wedstrijd verloren. Ook in deze partij kwam hij niet echt in de problemen. Vanuit een Engelse opening werd de symmetrie in de pionnenstructuur nooit echt verbroken. Als dan ook praktisch alle stukken van het bord verdwijnen is remise een logische uitslag: 2.5 – 0.5

Vervolgens was het Jan die ons op het randje van het eerste matchpunt bracht. Vanuit een symmetrisch ogende opening leek zijn tegenstander wat tijd te verspillen met een paar manoeuvre die niet echt ergens toe leidde. Nadat Jan zijn stukken op de juiste velden had neergezet, bleek de witte geïsoleerde d-pion uiteindelijk veel meer een asset dan een zwakte. De achtergebleven zwarte pion op e6 bleek aanzienlijk zwakker en deze werd uiteindelijk ook buitgemaakt. Het eindspel loper + vrije geïsoleerde d-pion tegen paard werd door Jan soepel in winst omgezet: 3.5 – 0.5

Anthony had op het tweede bord lange tijd een gelijk opgaande partij. Nadat er een hoop stukken geruild waren besloot hij vermoedelijk iets te vroeg om zijn meerderheid op de damevleugel naar voren te gooien. Zwart isoleerde de witte pion op c5 en kon vervolgens zowel zijn toren als koning activeren. De koning van Anthony kwam uiteindelijk redelijk ongelukkig op h3 te staan, waarna de vrijpion van zwart in combinatie met een soort matnet de partij besliste: 3.5 – 1.5

Daarna was het Cees die de matchpunten over de streep trok. In een stelling waarin de materiele balans nooit echt verstoord werd, werden de praktische problemen die het gevolg waren van het ontbreken van pionnen rondom de witte koning zijn tegenstander uiteindelijk fataal. Het exacte einde heb ik niet meegekregen, maar Cees leek nergens meer in de problemen te komen: 4.5-1.5

Ikzelf had aan het eerste bord uiteindelijk vooral het geluk aan mijn kant. Een opening spelen waarvan je weet dat hij eigenlijk niet helemaal correct is en er vervolgens maar een rommeltje van maken om kansen te houden gebeurt me eigenlijk nog steeds te vaak. Ik heb de partij niet met een computer bekeken, maar ik heb het gevoel dat wit op een gunstige manier mijn geïsoleerde d-pion kon winnen met groot voordeel tot gevolg. Nu eindigden we in een eindspel met zware stukken waarin wit één extra zwakte had, wat normaal niet genoeg is om te winnen. Zelfs het dame-eindspel waarin ik de extra witte zwakte heb kunnen elimineren, leek me nog houdbaar voor wit. Nadat ik nog een pion won en met mijn koning dekking kon zoeken in wat ooit de witte koningsstelling was, bleek er geen houden meer aan: 5.5-1.5

Alik was aan het derde bord als laatste bezig. In een Italiaanse partij leek hij met zwart al vrij snel met d5-d4 het initiatief over te nemen. Na een hoop gemanoeuvreer maakte hij een kwaliteit buit. De extra toren kon hij vervolgens gebruiken om de witte zwaktes onder vuur te nemen. Hoewel de witte stelling er lange tijd stevig uitzag, slaagde Alik er uiteindelijk toch in om er doorheen te breken: 6.5-1.5

Uiteindelijk gaf het aanzienlijke ratingverschil toch de doorslag, maar zoals gezegd voelt de uitslag behoorlijk geflatteerd. Wel mijn complimenten voor de manier waarop iedereen tot einde heeft gespeeld om te winnen. Remise mag dan de meest waarschijnlijke uitkomst zijn in een potje schaak, maar uiteindelijk gaat degene die het meest wil winnen dit uiteindelijk ook vaak doen! Doordat Dordrecht onderuit ging hebben we op bordpunten de eerste plaats in de klasse weer overgenomen. We moeten ons stekkie voorlopig nog wel delen met Krimpen aan den IJssel en RSC ’t Pionneke.

Persoonlijke uitslagen:

Stefan Colijn - Eugene Rebers 1-0

Anthony Mitran - Richard Ammerlaan 0-1

Alik Tikranian - Mark Vermeer 1-0

Jan van Mechelen - Ka Chun Lui 1-0

Cees IJzermans - Jan Peter Bogers 1-0

Mark Smits - Roel Trimp 1-0

Ludo Tolhuizen - Ton Dulk 1/2 - 1/2

David du Pont - Jan ten Brinke 1-0

De Pion - CSV 6.5-1.5

Wordt vervolgd op 15 december

  

Drie torens tegen een pion, dat wordt een oneerlijke strijd. Tilburg werd het strijdtoneel voor een treffen in de dit jaar opgerichte 6e klasse. De locatie kijkt uit op een 19e-eeuws missiehuis en de buurman is een coffeeshop. Alsof dit niet voldoende is om hogere te raken is het denksportcentrum zelf nog eens vernoemd naar een figuur uit de Griekse Mythologie, Theseus.

Hoe schrijf je een verslag van iets waar je niet bij geweest bent? Wordt het verslag dan geen ‘fake news’-gevalletje? Het risico is aanzienlijk dat de geschreven feiten afwijken van de werkelijke feiten en daarmee zijn de geschreven feiten geen feiten meer. De schrijver dezes roept daar tegen in dat de bewijslast in dit geval niet bij de schrijver ligt, want wat u hieronder aan gaat treffen is zijn kijk op de zaak en voor hem zijn het de werkelijke feiten. Veel leesplezier.

Een wedstrijd tegen een gelijkwaardige tegenstander, met op elk bord spelers van ongeveer gelijke sterkte, die alle kanten op kan. Dan verwachtten we tegen De Raadsheer en dat kregen we ook. Zij het dat het voor ons net de verkeerde kant op ging.
Het duurde lang voor de eerste beslissing viel. Die leek even te komen op het bord van Jan Rijkse. Jan was in het begin van de partij ergens een pionnetje kwijtgeraakt, won die weer terug en vond het toen tijd voor een remise-aanbod. Zijn tegenstander sloeg het echter af. Een tijdje later viel de eerste beslissing aan het bord van Peter Huijser. Zijn tegenstander René Roks toverde een fabuleuze combinatie uit de mouw, waarmee hij Peter op de knieën kreeg: 1-0 voor De Raadsheer. Jan Rijkse besloot na het afgeslagen remise-aanbod er nog even vol voor te gaan, kwam beter en beter te staan en won zijn partij. Wijze les: sla nooit een remise-aanbod van Jan Rijkse af! Bas Robben speelde tegen André van der Laar (oud-voorzitter van De Pion) een boeiende partij, waarbij geen van beiden beslissend voordeel wist te krijgen, met als logisch resultaat remise. Stand 1½-1½.
Mark Mathon had het lastig tegen Adrie Domen, leek het nog even toch net remise te kunnen houden, maar de druk op een cruciale pion werd te groot, de pion sneuvelde en Marks stelling donderde als een kaartenhuis in elkaar. Mark verloor dus. Ad Bruijns speelde, zoals we van hem gewend zijn, een degelijke remise. Henk Alberts trok de stand weer gelijk met een fraaie zege. Zijn tegenstander speelde zijn stukken meer achteruit dan vooruit, waardoor ze elkaar wat in de weg stonden en daar maakte Henk handig gebruik van. Hij dreigde zoveel tegelijk dat het niet allemaal meer te keepen was. Zelf verloor ik tegen Jan Vriends al in het begin van de partij door een desperado-zet tijdens een afruilactie een pion en kreeg daar geen compensatie voor. Jan Vriends liet het voordeel niet meer los en loodste het spel soeverein naar een voor hem gewonnen eindspel.
Met een stand van 4-3 voor De Raadsheer was de hoop op een wedstrijdpunt gevestigd op Erik van Elven. Die stond in principe gewonnen, maar wel in een enorm ingewikkelde stelling, terwijl Erik intussen zowat al zijn tijd opgebruikt had. Zijn tegenstander sleepte door herhaling van zetten remise uit het vuur en Erik baalde als een stekker. "Schaken is gewoon een kutspel", was Eriks conclusie. Laten we hopen dat hij in de volgende wedstrijd tegen CSV met een fraaie overwinning weer een devoot aanhanger van Caïssa kan worden.

De Raadsheer 2 - De Pion 3 4½ - 3½

Luuk van Dongen (1520) - Erik van Elven (1876) ½ - ½
Willem de Kort (1633) - Ad Bruijns (1654) ½ - ½
Jan van den Berg (1640) - Henk Alberts (1621) 0 - 1
André van der Laar (1602) - Bas Robben (1565) ½ - ½
René Roks (1551) - Peter Huijser (1597) 1 - 0
Jan Vriends (1560) - Kees van Hogeloon (1523) 1 - 0
Jos van Ginneken (1527) - Jan Rijkse (1526) 0 - 1
Adrie Domen (1455) - Mark Mathon (1535) 1 - 0

 

 

Laad meer