De Pion 3 speelt in de 5e/6e klasse van de KNSB

1  Erik van Elven
 Imad Abou Dehn
2  Henk Alberts
3  Ad Bruijns
4  Peter Huijser
5  Jacques Smits
6  Bas Robben
7  Mark Mathon (TL)
8  Jan Rijkse
9  Kees van Hogeloon


De wedstrijd tussen De Pion 3 en De Baronie 4 had alles wat een wedstrijd in zich moet hebben. Een sportieve strijd, spanning tot de laatste minuut en, niet onbelangrijk, een goede afloop. Voor ons, althans...
Zoals je bij het schaatsen specialisten hebt op de sprint en specialisten op de lange afstand heb je ook in het schaken spelers die razendsnel klaar zijn en spelers van de lange adem. Jan Rijkse is een echte sprintspecialist. In een mum van tijd waren alle stukken afgeruild, werd tot remise besloten en waren daarmee zowel De Pion als De Baronie van de nul af. Ad Bruijns is normaal meer een speler van de lange adem, maar ook hij was voor zijn doen vroeg klaar. Door de verwikkelingen op mijn eigen bord heb ik niet goed kunnen zien wat er gebeurde, maar Ad won in ieder geval. Mark Mathon zag een scheurtje in het ijs over het hoofd en ging onderuit. Mark was druk bezig met het veroveren van een pion en was zo gefocust op die pion dat een ander stuk van hem even wat aandacht te kort kwam: zijn dame. Die stond een zet later ineens naast in plaats van op het bord en Mark gaf op. Ook Henk Alberts was vrij snel klaar. Hij veegde zijn tegenstander simpel van het bord en had een gemakkelijke middag.
Terwijl dat allemaal gebeurde was ik druk bezig om niet mat te gaan en geen dame te verliezen. Mijn tegenstander was volop in de aanval gegaan en het viel allemaal net te verdedigen, maar één zet verkeerd en het zou vreselijk voor me aflopen. Het was koordansen op het slappe koord, maar ik behield mijn evenwicht. Het kostte me de kwaliteit om de aanval definitief af te slaan, maar ik had er intussen wel twee pionnen voor teruggekregen. Omdat die pionnen niet al te gunstig stonden, accepteerde ik het remise-aanbod van mijn tegenstander gretig. We dachten allebei dat we slechter stonden, Fritz gaf ons achteraf beiden ongelijk en vond het een gelijkwaardige stelling.
Met een 3-2 voorsprong zag het er op de resterende borden redelijk gunstig uit, maar de winst hadden we zeker nog niet binnen. Bas en Erik stonden een pion voor, maar wel in stellingen die zeker niet makkelijk te winnen waren en Jacques moest zo te zien juist nog flink knokken om een halfje binnen te halen. Kortom: 4-4 was nog mogelijk. Tegen RSG zagen we immers ook een 4-1 voorsprong nog in 4-4 eindigen...
Bas Robben kwam inderdaad niet veel verder met zijn pluspion, kwam ook nog in tijdnood en moest genoegen nemen met remise. Bij Jacques Smits ging het evenwel crescendo. Hij stond een pion achter, won die terug, won er nog één bij en stond toen dus ineens een pion voor, die ook nog ging promoveren, waardoor zijn tegenstandster een stuk moest offeren om hem tegen te houden en in een gewonnen eindspel maakte Jacques geen fout en haalde het volle punt binnen: 4½-3½ en de winst was binnen voor ons. Al met al kunnen we Jacques Smits gerust de matchwinner van deze wedstrijd noemen! Erik van Elven nam vervolgens knarsetandend genoegen met remise: zijn pluspion bleek inderdaad niet genoeg voor winst en zijn tegenstander bleek een stuk taaier dan zijn Elo-rating deed vermoeden.

Omdat De Pion als eerste de uitslag had doorgegeven op Netstand waren we heel even koploper. Nadat de andere uitslagen waren binnengekomen bleek dat De Raadsheer 2 en CSV 2 nu 7 punten hadden en De Pion 3 en RSG nu beiden 6 punten. In de volgende ronde speelt De Raadsheer 2 tegen RSG en CSV 2 tegen De Baronie 4, terwijl wij op bezoek gaan bij hekkesluiter Staunton. Om kampioen te worden moeten we rekenen op de hulp van RSG en De Baronie 4; in de laatste ronde treffen onze concurrenten tegenstanders waar ze vermoedelijk geen punten tegen laten liggen. Het verschil tussen de nummer 1 en de nummer 7 is in onze klasse 3 punten. Spanning tot de laatste competitieronde lijkt gegarandeerd!

De Pion 3 - De Baronie 4 5 - 3

Erik van Elven (1893) - Bas Ligtenberg (1606) ½ - ½
Ad Bruijns (1640) - Sander de Smet (1611) 1 - 0
Henk Alberts (1607) - Frank van Duuren (1533) 1 - 0
Bas Robben (1548) - Zef Hendriks (1525) ½ - ½
Jacques Smits (1598) - Astrid Martens (1360) 1 - 0
Kees van Hogeloon (1530) - Willem van Kooten (1478) ½ - ½
Mark Mathon (1519) - Hein Groothuis (1413) 0 - 1
Jan Rijkse (1558) - Rob de Ruyter (1292) ½ - ½

 

Al wekenlang werd naar het treffen uitgekeken. RSG tegen De Pion 3. Een strijd op leven en dood om de macht in Roosendaal. Bloed vloeide... nou ja dat ook weer niet... Trots werd gekrenkt... dat wel... Het werd een klassiek Grieks drama tussen twee bevriende verenigingen.
RSG had al een probleem voor het treffen in de Veestallen begon. Ben Cartens, die ingepland was op bord 8, werd ziek en een vervanger moest ter elfder ure worden opgetrommeld. Die werd gevonden in Frans Jonkers, die wel net een nachtdienst achter de rug had. En dat was te merken. Hij werd kansloos van het bord geschoven door Peter Huijser.
Jan Rijkse en Hans Ravestein, al verschillende keren een koppel bij het Tweetallentoernooi, konden het niet over het hart verkrijgen elkaar pijn te doen aan het bord en dus werd het een vreedzame remise. Jacques Smits en Arco Schumacher hielden elkaar in evenwicht en ook hier was remise het resultaat.
Bij de partij tussen Frank Rockx en mij werd het hele centrum dichtgeschoven en viel alleen op de koningsvleugel nog wat te halen. Frank zette daar een aanval op, ik timmerde de boel dicht en meende op een remise af te koersen. Frank dacht daar anders over, vond dat hij straal gewonnen stond, probeerde net iets te veel te forceren... en verloor een paar cruciale pionnen, waarna ik de partij won. Erik van Elven en Marc Naalden speelde een partij met tegengestelde rochades; spektakel verzekerd en dat kwam er. Erik was eerder met zijn aanval en won en toen stond het zomaar 4-1 voor De Pion 3!
De fanclub van De Pion 3 werd uitzinnig van vreugde en zette de fanfare in. Schaken met een dweilorkest, het geeft wel sfeer... Maar de vreugde was wel erg voorbarig. Want we stonden wel met 4-1 voor, op de resterende borden hadden de Pionezen het stuk voor stuk bijzonder moeilijk.
Henk Alberts had tegen Ted van Eck al vroeg in de partij een pion verloren, won hem later weer terug, maar bleef wel wat minder staan en toen Ted ook nog eens een stuk won was het einde verhaal voor Henk. Ad Bruijns wist lang stand te houden tegen Bo de Veth, maar Bo drukte Ad langzaam in de verdediging, zijn stukken kwamen stuk voor stuk actiever te staan, hij won een pion en ook de partij. Subtiel en dodelijk efficiënt gespeeld door Bo.
Bas Robben had het lastig tegen pa de Veth. Een witte pion op h7 bond de zwarte dame aan het veld h8 en dat was voor Bas een blok aan het been. Maar het tij keerde voor Bas. Bas won een stuk tegen 2 pionnen, maakte de pion op h7 onschadelijk en leek zowaar op winst af te koersen. Christ zocht de tegenaanval en Bas liet zich verrassen en zich volkomen onnodig mat zetten. En daarmee glipte de winst op RSG door onze vingers. Een dramatisch slot van, jawel, een echt Grieks drama. De broedertwist werd daarmee geen broedermoord, maar een broederlijke deling van de punten. Waar nog lang over nagepraat zal worden...

RSG - De Pion 3 4 - 4

Marc Naalden (1803) - Erik van Elven (1876) 0 - 1
Bo de Veth (1958) - Ad Bruijns (1654) 1 - 0
Ted van Eck (1826) - Henk Alberts (1621) 1 - 0
Christ de Veth (1568) - Bas Robben (1565) 1 - 0
Arco Schumacher (1759) - Jacques Smits (1563) ½ - ½
Frank Rockx (1586) - Kees van Hogeloon (1523) 0 - 1
Hans Ravestein (1526) - Jan Rijkse (1526) ½ - ½
Frans Jonkers (1037) - Peter Huijser (1597) 0 - 1

 

 

Wat is er mooier dan een wedstrijd tussen twee teams die volstrekt aan elkaar gewaagd zijn en waarbij het verschil in sterkte op elk bord miniem is? Zo'n wedstrijd was het tegen CSV 2 uit Capelle aan den IJssel. (Al lagen de ratings soms behoorlijk uit elkaar in het voordeel van CSV.) Op elk van de 8 borden kon er steeds van alles gebeuren en de tussenstand in de wedstrijd bleef steeds dicht bij elkaar. Het bleef de hele middag akelig spannend en dus... heel leuk!

Het duurde lang voor de eerste beslissingen vielen, maar toen ging het ook ineens snel. Mark Mathon had het de hele middag lastig gehad, wist het vege lijf te redden en was blij dat zijn remise-aanbod geaccepteerd werd. Later werd hij minder blij, toen bleek dat de zet waarmee hij remise aanbood feitelijk een winnende zet was. Dat bleek overigens wel na enige tijd na-analyseren.
Ook bij Jacques Smits bleven de krachtsverhoudingen gelijk, met remise als resultaat. En ook bij mij kwam er een remise aan. Althans: dat dacht ik. Na een paar keer heen en weer schuiven zat ik al klaar om een remise-aanbod van mijn tegenstander (die voor mijn gevoel net iets beter stond) te accepteren, toen die ineens alsnog voor de winst ging. Maar wie het onderste uit de kan wil... Ik kreeg ineens een gewonnen eindspel op het bord en won de partij.
Peter Huijser en zijn tegenstander wikkelden razendsnel af naar een eindspel met zware stukken, dat overigens nog wel knap ingewikkeld was. Peter raakte ergens een pionnetje kwijt, het was nog zeker nog niet echt simpel te winnen voor zijn tegenstander, maar die speelde het goedd uit en scoorde een vol punt: 2-2 dus.
De dame van Jan Rijkse moest het opnemen tegen 2 torens, maar Jan had wel twee pionnen buitgemaakt. Aan Jan is zoiets wel besteed en hij won. Bas Robben deed het uitstekend tegen een speler met 200 Elo-punten meer, won met een prachtig stukoffer een pion en stond lekker, maar werd wat te overmoedig. Een blunder kostte hem een stuk en hij verloor alsnog: 3-3
En toen zag het er ineens helemaal niet goed voor ons uit. Bij Erik van Elven kon het nog alle kanten op, maar Henk Alberts had maar liefst 3 grote problemen: hij zat in tijdnood, was in de verdediging gedrongen en hij stond een pion achter. Henk overleefde de tijdnood, wurmde zich uit de wurggreep van zijn tegenstander, maar bleef wel een pion achter en dat werd hem in het eindspel toch fataal: 3-4. Erik van Elven moest winnen om een matchpunt veilig te stellen en dat was nog een zware opgave. Helden staan op als de nood het hoogst is en Erik was deze wedstrijd een ware held. In een stelling waarin beide koningen niet al te veilig stonden, kreeg Erik controle over de open g-lijn, zijn tegenstander leek dat in eerste instantie te kunnen verdedigen, maar toen Erik erin slaagde zijn paard ook nog eens bij de aanval te betrekken werden dreigingen teveel voor zijn tegenstander en ging de winst naar Erik. Daarmee redde Erik een matchpunt en zal hij bijzonder opgelucht zijn, want hij kon in de vorige twee wedstrijden een betere stelling net niet verzilveren.

Volgende ronde wacht een nog hetere strijd: een uitwedstrijd tegen RSG. RSG is in die wedstrijd favoriet, maar wij zullen ons niet laten kennen. Onze teamcaptain Mark Mathon heeft al een reisplan opgesteld voor die uitwedstrijd: verzamelen bij de Rosada, daar rijden we per auto naar airport Rotterdam-Den Haag (het vroegere Zestienhoven), waar we ons per vliegtuig naar Breda Airport (het vroegere Seppe) laten brengen en per taxi naar de speelzaal van RSG. Helaas zit de penningmeester van De Pion ook bij ons in het team. Dat wordt dus gewoon op de fiets naar De Veestallen...

De Pion 3 - CSV 2 4 - 4
Erik van Elven (1876) - Einathan Ghebreab (1876) 1 - 0
Henk Alberts (1621) - Hans Uitenboogaard (1730) 0 - 1
Bas Robben (1565) - Walter Vermeer (1785) 0 - 1
Jacques Smits (1563) - Thomas Herrewijn (1733) ½ - ½
Peter Huijser (1597) - Willem Klein (1725) 0 - 1
Kees van Hogeloon (1523) - Marco Tjepkema (1552) 1 - 0
Mark Mathon (1535) - Robbert Ritsma (1516) ½ - ½
Jan Rijkse (1526) - Piet Verkamman (1461) 1 - 0

 

Een wedstrijd tegen een gelijkwaardige tegenstander, met op elk bord spelers van ongeveer gelijke sterkte, die alle kanten op kan. Dan verwachtten we tegen De Raadsheer en dat kregen we ook. Zij het dat het voor ons net de verkeerde kant op ging.
Het duurde lang voor de eerste beslissing viel. Die leek even te komen op het bord van Jan Rijkse. Jan was in het begin van de partij ergens een pionnetje kwijtgeraakt, won die weer terug en vond het toen tijd voor een remise-aanbod. Zijn tegenstander sloeg het echter af. Een tijdje later viel de eerste beslissing aan het bord van Peter Huijser. Zijn tegenstander René Roks toverde een fabuleuze combinatie uit de mouw, waarmee hij Peter op de knieën kreeg: 1-0 voor De Raadsheer. Jan Rijkse besloot na het afgeslagen remise-aanbod er nog even vol voor te gaan, kwam beter en beter te staan en won zijn partij. Wijze les: sla nooit een remise-aanbod van Jan Rijkse af! Bas Robben speelde tegen André van der Laar (oud-voorzitter van De Pion) een boeiende partij, waarbij geen van beiden beslissend voordeel wist te krijgen, met als logisch resultaat remise. Stand 1½-1½.
Mark Mathon had het lastig tegen Adrie Domen, leek het nog even toch net remise te kunnen houden, maar de druk op een cruciale pion werd te groot, de pion sneuvelde en Marks stelling donderde als een kaartenhuis in elkaar. Mark verloor dus. Ad Bruijns speelde, zoals we van hem gewend zijn, een degelijke remise. Henk Alberts trok de stand weer gelijk met een fraaie zege. Zijn tegenstander speelde zijn stukken meer achteruit dan vooruit, waardoor ze elkaar wat in de weg stonden en daar maakte Henk handig gebruik van. Hij dreigde zoveel tegelijk dat het niet allemaal meer te keepen was. Zelf verloor ik tegen Jan Vriends al in het begin van de partij door een desperado-zet tijdens een afruilactie een pion en kreeg daar geen compensatie voor. Jan Vriends liet het voordeel niet meer los en loodste het spel soeverein naar een voor hem gewonnen eindspel.
Met een stand van 4-3 voor De Raadsheer was de hoop op een wedstrijdpunt gevestigd op Erik van Elven. Die stond in principe gewonnen, maar wel in een enorm ingewikkelde stelling, terwijl Erik intussen zowat al zijn tijd opgebruikt had. Zijn tegenstander sleepte door herhaling van zetten remise uit het vuur en Erik baalde als een stekker. "Schaken is gewoon een kutspel", was Eriks conclusie. Laten we hopen dat hij in de volgende wedstrijd tegen CSV met een fraaie overwinning weer een devoot aanhanger van Caïssa kan worden.

De Raadsheer 2 - De Pion 3 4½ - 3½

Luuk van Dongen (1520) - Erik van Elven (1876) ½ - ½
Willem de Kort (1633) - Ad Bruijns (1654) ½ - ½
Jan van den Berg (1640) - Henk Alberts (1621) 0 - 1
André van der Laar (1602) - Bas Robben (1565) ½ - ½
René Roks (1551) - Peter Huijser (1597) 1 - 0
Jan Vriends (1560) - Kees van Hogeloon (1523) 1 - 0
Jos van Ginneken (1527) - Jan Rijkse (1526) 0 - 1
Adrie Domen (1455) - Mark Mathon (1535) 1 - 0

 

 

Laad meer